Ambras over de Plas!

Avond,



Zoals eerder gezegd, zijn we dus op onze laatste bestemming beland, San Francisco. Deze middag waren we hier aangekomen, nadat we uit het prachtige Yosemite Valley waren vertrokken.



In Yosemite hadden we gelukkig de weergoden aan onze zijde, waardoor we het park goed genoeg konden gaan verkennen. De omgeving was adembenemend, de tocht soms hachelijk. Vooral toen we ons bij schemerdonker in een bos vol - onzichtbare - beren bevonden, brak bij Mia het angstzweet uit. Tot overmaat van ramp besloot Guy/Gui/Gie dan nog eens cavalier seul te gaan spelen. Gelukkig overleefden we het allemaal; 4 Hollanders waren minder fortuinlijk. De eerlijkheid gebiedt ons echter te zeggen dat zij het zelf gezocht hadden.



Als Yosemite op vlak van weer goed meeviel, was Mammoth Lakes een ander paar mouwen: zoals verwacht lag er daar een dik sneeuwtapijt en waren verschillende passen afgesloten. Resultaat: een rit die normaal gezien drie uur moest duren, was er nu zeven lang. Nog een geluk dat men zo onderweg vier keer een cd van Abba kan beluisteren.

Mammoth Lakes zagen we dus in de sneeuw, waardoor we zowat alle weercondities die er bestaan ervaren hebben in de States. De dag ervoor hadden we immers regen gehad in Death Valley, iets wat daar slechts vijf dagen per jaar voorvalt. Een mens zou voor minder denken dat het aan hem/haar ligt...



Maar nu zijn we dus in Frisco en lacht het zonnetje ons weder toe! In een buurt vol marginalen is het bovendien fijn toeven! De marginalen hebben we deze namiddag echter gelaten voor wat ze zijn en we zijn de stad ingetrokken. Frisco wordt de meest Europese stad van de States genoemd en dat kunnen we wel beamen, hoewel typische Amerikaanse trekjes natuurlijk nooit veraf zijn.

De voorbije uren hebben we ons vooral beziggehouden met het doorkruisen van de stad met de cable car. Op en af, van zuid naar noord, van noord naar zuid en wederom changer! Onderweg hebben we natuurlijk wel nog enkele educatievere acties ondernomen, zoals een bezoekje aan Lombard street, waar we van links naar rechts gingen en van rechts naar links en nog eens changer!
Daarnaast hebben we natuurlijk ook als razenden kiekjes genomen van o.a. Fisherman's Wharf, Civic Center, de City Hall, Union Square en een kathedraal voor yoga-beoefenaars met Barry-White-stemmen. Daar niet ver vandaan dan nog eens het kind afgehangen en toertjes zitten lopen in een labyrint dat er eigenlijk geen is.
De innerlijke mens dient natuurlijk ook gesterkt te worden! En zoals u reeds kunt raden - en hierbij richten we ons voornamelijk naar de genaamden Ann, tante en Luc, nonkel - zijn we eens McCormick's gaan testen. Gui/Guy/Gie was er zo zwaar van onder de indruk dat hij meteen begon te poseren voor de camera toen hij daar aan tafel zat. De andere drie genoten ingetogen van een lapje vis.

Als afsluiter wou het ouderpaar het nog eens zwaar in de drank smijten, wat dan ook geschiedde in een cafe dat genoemd is naar uilen, maar waar er allesbehalve uilen te zien zijn. De ontgoocheling werd daarom weggespoeld met geestrijk vocht.

... en zo zitten we hier weder eenzaam voor een lichtbak berichtjes te tikken voor het thuisfront dat wij zaterdagmorgen (Belgische tijd) terug zullen zien, alwaar wij rond 7u30 zullen crashen op Zaventemse bodem.

Maar voor we hier de aftocht blazen, gaan we morgen eerst nog wat boefje gaan spelen in Alcatraz en daarna de beentjes strekken op de fiets. Guy/Gie/Gui zal daarna waarschijnlijk nog eens willen flipperen in het hotel, zoals hij daarstraks reeds deed. Straks krijgen we hier nog tegen onze tanden van een plaatselijke hotel-gang die door het oorverdovende lawaai van dat machine uit een voortijdig winterslaapje gewekt werd...

Zucht... waar doet een mens daar toch mee?!

Middag!,



Even heel kort meedelen dat we een uur of twee geleden in San Francisco, het eindpunt van onze reis, aangekomen zijn.



Deze avond brengen we hopelijk wat verder verslag uit!



Maar alles is dus ok! Zelfs met Mia, na haar gevecht met de beren!



Bwaai bwaai,

Gedag!

Ondertussen zijn we reeds in de woestijn van Death Valley, maar natuurlijk kan wat berichtgeving over ons (heel) korte verblijf in Las Vegas niet achterblijven!

Vegas was wat we er vooraf van verwachtten én meer: gigantische lichtreclames, "wat" kitsch hier en daar, enkele occasionele gokverslaafden en een onophoudend najagen van de grandeur van andere steden.

Achteraf bekeken lijkt Las Vegas vooral een stad te zijn voor het jonge, terminaal hippe volkje met party-animaleske trekjes en een voorkeur voor drank, veel drank, nog meer drank, onversneden lijfelijke passie en ander geestesverruimend geweld.

De Strip (de grootste straat van Vegas) wordt bevolkt door nogal wat beau monde, waaronder o.a. wulpse deernes met decolletés die vaak dieper uitgesneden zijn dan de gemiddelde canyon. Die laatste zijn natuurlijk onstaan, die eerste zijn waarschijnlijk eerder artificieel van aard.

Een detail in de rand hierbij: het verschil tussen een stad als b.v. Washington en Las Vegas zit hem vaak in subtiliteiten: in Washington vindt men op straten verscheidene "bakken" gevuld met kranten; in Vegas vindt men er vuile boekskes in terug. Voor zij die aan die aangebrande avondlectuur nog niet genoeg hebben, zijn er nog altijd de talloze latino's die de straten afdweilen met kaartjes voor diverse stripclubs en andere hobbygroepen.

Kortgerokte trippeltrienen vindt men vanzelfsprekend ook terug in de casino's zelf, alwaar gokgeilheid en openbare ontgoocheling de scepter zwaaien. Winnaars treft men er zelden aan, verliezers des te meer. We zouden liegen, mochten we zeggen dat het soms niet wat zielig is de sigaar-paffende, naar het haar grijpende massa gade te slaan.

Voor ons viel er buiten leedvermaak dus niet al te veel te rapen in Vegas. We hebben er wel enkele keren geconditioneerd zitten kijken naar al die lichtjes, de roulette-rollende balletjes en de speelkaarten die van hand tot hand gingen, maar jammer genoeg voor Vegas konden we aan de gokdrang weerstaan.

Guy/Gui/Gie is er na het nachtje Vegas wel achtergekomen hoe blackjack écht gespeeld wordt. Jammer genoeg hebben we maar één deck kaarten bij ons, anders hadden we de schaarse woestijnbevolking hier al lang uitgedaagd om hun stoffige dollars in te zetten.

De wereld waarin we nu weer aanbeland zijn, doet immers geenszins aan gisteren en de vorige nacht terugdenken. De flannerende "demoiselles" zijn veranderd in cowboyvrouwen met net geen baarden, de bronstige, getattoëerde basten zijn harige, volgestopte pensen geworden.

Death Valley biedt een desolate aanblik, met hier en daar toch enkele mooie accenten. Zo liepen we deze namiddag o.a. over zonderlinge zoutgronden, temidden van de blijkbaar warmste plaats ter wereld. Gelukkig valt de temperatuur hier tijdens deze periode van het jaar nog goed mee; de piek vandaag lag rond de 29 graden. Wie er allerminst last van de warmte heeft, is Mr. Coyote die vanmiddag aan onze wagen naar lekkers stond te hunkeren. Ook al mocht het beest gerust onze Reflex-spray-snoepkes hebben, scheepte Johnny Laredo hem af met een welgemeende "tss tss, stoute vlieg!".

Sinds vanavond zijn we dan aangekomen in de Furnace Creek Ranch, een oase temidden de woestenij. Gui/Guy/Gie ging meteen de kamer van de buren verkennen, ondergetekende probeerde zijn schoonouders in spé angst aan te jagen door onverwachts op het venster van hun kamer te boenken, maar stond blijkbaar voor het verkeerde...

Afsluiten deden we daarstraks met een openluchtoptreden van drie cowboy-koorknapen die hun set afsloten met een welgemeend God Bless America. De menigte rees op, drukte de hand op het hart en kweelde luidkeels mee. Vier Belgen in het publiek voelden zich omsingeld en hieven daarop dan maar enkele marsliederen aan. Consternatie dus genoeg om dra als een blok in slaap te vallen!

Morgen staat er immers wederom een ritje op het programma, deze keer richting Mammoth Lakes. Volgens de voorspellingen zou er daar misschien zelfs sneeuw liggen. Nogmaals het bewijs dat het weer hier vaak vrouwelijk wispelturig kan zijn!

Mocht het morgen toch goed meevallen van weer, dan hoor je morgenavond waarschijnlijk opnieuw iets van ons. Mochten we ingesneeuwd geraken, dan kan het wat langer duren. Maar vreest niet!, er is immers maar één weg, en 't is rechtdoor!

U toegenegen,

... dat zijn de woorden van Coppens, Guy en daarmee doet hij de waarheid allerminst geweld aan!

Twee dagen terug vertrokken we immers vanuit Moab naar Zion, alwaar we nu nog enkele uurtjes verblijven, vooraleer we naar Vegas afzakken.

Op onze weg naar Zion namen we eerst nog wat de tijd om enkele plaatsjes te bezoeken, zoals het majestueuze, natuurlijk kunstmatig aangelegde Lake Powell, waar we eens de echte toerist afhingen door op het strandje te liggen, te picknicken, te "keilen" ("skivern" voor de West-Vlamingen) en andere avontuurlijke bezigheden. Guy/Gie/Gui nam de tijd om een aangespoeld kajakje onder handen te nemen, maar kwam tot de conclusie dat het hier een bijna lek exemplaar betrof. Daarnaast cruisden we ook even door Bryce Canyon en hotsten en bonkten op weg naar Capital Reef National Park.

Verder crossten we samen met Johnny Laredo nog duchtig langs mooie vergezichten, door woestijnstroken en over onverharde wegen. Onderweg opende Mia ook nog een autorestaurant en smeet Guy/Gui/Gie zich in de snoepkes die afwisselend smaakten naar Reflex-spray en chloor. Wonder boven wonder zaten er eens geen kaneelachtigen tussen.

Aangezien we na de zonsondergang nog ruim een anderhalf uur rijden voor de boeg hadden, was het al donker toen we uiteindelijk aan het Zion National Park aankwamen. Als men weet dat de baan daar redelijk bochtig is, er onderweg een ellenlange tunnel is en er altijd onverwachts een roedel beren uit de struiken kan komen springen, rijdt men algauw wat onzeker over de weg. En met resultaat! Opeens reed er een wagen met opzichtig knipperende rode, witte en blauwe lichten achter ons; Ranger Joe was in aantocht. Aanvankelijk dacht de mens dat onze chauffeur zich zwaar in den drank gesmeten had (gelukkig werd onze koffer niet gecontroleerd!), maar toen hij hoorde dat we uit Belgie kwamen, toonde hij toch enig begrip en wees ons de weg. Daarna bewerkte hij nog het voorhoofd van ondergetekende met de kolf van zijn pistool en sloeg hij met zijn matrak zijn naam in de rug van diezelfde ondergetekende. Al bij al valt de schade mee. Wat een stoere ranger was ons dat... grrr grrr waf waf!

Na ons uiteindelijk in onze wannabe-blokhutjes geinstalleerd te hebben, kregen we wederom een verfijnd Amerikaans avondmaal voorgeschoteld. Een halve kilo vlees is veel, dat kunnen we u verzekeren. Gelukkig kregen we chloorwater om alles door te spoelen! Njam njam!
De volgende morgen zetten we dit godenmaal in stijl voort met een ontbijt in stijl, met eieren! En chloorwater! Zoals u merkt: vingers en duimen worden hier zwaar afgelikt bij deze overheerlijke maaltijden!

Nu, het sterkte ons wel om gisteren weer de bergen/rotsen in te trekken, op weg naar o.a. Angel's Landing, waar Guy/Gie/Gui en Liesbet hun Coppens-roots demonstreerden door aan de rotsen te gaan hangen en Mia en Stijn ondertussen het gevecht met de gevreesde "Eekhoorn" aangingen. Als toetje verkenden we nog de watervallen die naast een klein poeltje verdacht weinig watergeval vertoonden.

Gisteravond eindigden we de dag dan opnieuw zoals we ondertussen wel gewend zijn, met wilde schranspartijen en doggybags. *burps*

Op dit moment is Guy/Gie/Gui een kilometer of 248 los gaan lopen en keren Mia en Liesbet net terug van gesloten winkels. Elk moment is hier een belevenis!

Voorts nog enkele opmerkingen:
- Zoals u waarschijnlijk is opgevallen, is ene Obama, Barack de nieuwe president van Amerika. Hier viel ons dat bitter weinig op; er was enkel Election Day, Election Morning, Election Weather, Election Breakfast, Election Trials, etc. Gelukkig ging de storm de dag erna liggen en konden we uitpuffen met The Day after the Election, The Weather on The Day after the Election en The Morning of The Day after the Election. Afkicken is hier echt een makkie.
- Een woordje van dank aan de mensen die ons blogje geregeld volgen en een reactie/suggestie plegen!: "dank"
- Liesbet is er hier achtergekomen dat ze best vooraf vraagt wat ze precies voorgeschoteld zal krijgen. "Pancakes" zijn hier immers geen flenskes, een "eitje" is hier waarschijnlijk afkomstig van een dino met heimwee en een "steakske" is hier nooit zomaar een "steakske". Nog een sjans dat er hier kaneel en chloorwater bij de vleet zijn!

Ziezo, binnen enkele uren gaan we het familiekapitaal erdoor jagen in Vegas. Ofwel mogen we morgen dan beginnen bedelen ofwel zullen we rondlopen met doggybags vol muntjes (en den dessert van gisteravond en Liesbets pancakeje van vanmorgen).

Gegroet aan allen en houd het zedig daar over de plas!

P.S.: ok ok, voor 1 keer is 't goed: proficiat, Standard.

Eénieder,

Vandaag zijn we wederom de hort opgegaan, ditmaal in het Arches Park, nabij Moab. Zoals de naam reeds laat vermoeden, vindt men in het park in kwestie hier en daar weleens een natuurlijk gegroeide boog terug.

Het spreekt voor zich: als men opeens voor zoiets komt te staan, is men algauw zwaar onder de indruk. De ene omschrijft deze natuurverschijnselen als bogen, Mia heeft het over "gaten", vandaar de titel dan ook van dit hoofdstukje.

De hele dag verbleven we dus tussen de bogen en gaten en legden zo een ruim tripje te voet af van om en bij de 10 km. Gelukkig viel het weer al bij al goed mee en was iedereen goed geluimd. De sfeer werd bovendien nog wat intenser gemaakt door enkele studenten die vrijwillig het park in goede conditie proberen te onderhouden. Mia had het eerder over gedetineerden wat deze mensen betreft. Wat er ook van zij: hier en daar zagen er enkelen wel wat misdadig uit.

Wie zich voorts ook misdadig gedraagt, is onze conciërge, waarover wij gister reeds berichtten. Hoewel hij de vorige nacht niet met een kettingzaag, noch met een eekhoorn ontdaan van zijn wintervestje voor onze deur stond, werd hij toch gespot in de gang, alwaar hij rondwaareerde gewapend met twee kussens. Of hij ons vannacht komt instoppen of hij ons Semira-Adamu-gewijs komt instoppen is maar de vraag... Morgen hierover meer - als we het nog kunnen navertellen natuurlijk.

Morgen staat er weer wat getrippel op het menu. Van de verkiezingen zullen we hoogstwaarschijnlijk dus weinig tot niets merken, niet dat we dat echt verwachtten, hier in Moab. Hoewel het stadje in vergelijken met andere in de omgeving liggende parochies redelijk groot genoemd kan worden, lijkt het toch wat van de buitenwereld afgesloten. Een ideaal werkterrein dus voor cowboys, indianen en seriemoordenaars.

Nu vlug onder de wol kruipen, want morgen trekken we er reeds vroeg op uit. Gelukkig zullen we van start kunnen gaan met een stevig ontbijt van eieren, aardappelkoekjes, eieren, havermoutpap en eieren.

Het leven blijft ons toelachen! Ook al geven ze hier morgen buien uit!

Intieme knuffels!

Ellow!

Inderdaad, het was reeds anderhalve à twee dagen geleden dat we nog een teken van leven gegeven hadden, maar zie: hier zijn we weder met enkele fantastische nieuwsflashen vanuit de verre Steets!

Enkele uurtjes geleden zijn we aangekomen in Moab, temidden de wildernis, de losgeslagen lunatics en andere bedreigde diersoorten. Vanmorgen hebben we immers de Grand Canyon uitgewuifd, na twee behoorlijk actieve dagen. Wat bedoelen we met "behoorlijk actief"?

Ewel, zoals de titel wel al kan verraden heeft Guy/Gie/Gui de voorbije dagen behoorlijk van jetje gegeven temidden het gebergte. De eerste (volledige) dag in de Canyon viel dat allemaal nog reuze mee, maar gisteren ontbond hij zijn duivels op weg naar de Colorado River. Als den Amerikaander zegt dat men de Bright Angel Trail beter niet op één dag heen en weer doet, dan zegt EnerGuy Coppens gezwind "niet met mij". Gevolg: uw reporter wil ook eens de stoere afhangen en gaat dan 's morgensvroeg mee op pad met de berggeit.

Aangezien we op een dikke 2000 m hoogte zaten, moesten we natuurlijk eerst naar benêe wandelen - in EnerGuy's jargon: "lopen". De 12.4 km legde hij zo af in ca. 2.30 u. Uw reporter was gevolgd tot op een zucht van de rivier, maar na onderling overrijp beraad, werd besloten dat die laatste al best weer begon te klimmen, dit uit voorzorg om zeker op tijd "thuis" te geraken en omdat er toch wel sprake was van een zeker conditioneel verschil.

Al goed en wel, maar de verwittigingen van den Amerikaander bleken achteraf ferme scheten in nog fermere flessen. Stijn (ofte "ik") was tegen 13u15 alweder boven - nog net op tijd voor de zonsondergang van 17u35 -, EnerGuy Coppens kwam rond een uur of 3 aan, na onderweg ook nog een omweg gemaakt te hebben.

En wat deed het vrouwelijk deel van het gezelschap ondertussen? Naast het kerven in oeroude Canyon-stenen en het verbroederen met alle volkeren des werelds, hadden zij besloten naar het Platform Point af te zakken, door en weer/op en neer (in omgekeerde volgorde) toch ook algauw een dikke 15 km. In ware Amazonestijl liepen zij als moede hindes den berg af ende weer op om ook rond 14u30 weer voet aan wal te zetten.

Wat zijn de conclusies die we na deze tocht kunnen trekken?
- naar Amerikaanse normen, verkeren wij allevier in bloedvorm, EnerGuy Coppens kan zich zelfs kandidaat stellen voor de eerstvolgende Olympische trials
- den Amerikaander kan ferm overdrijven, in alles welteverstaan
- overal waar men komt ter wereld, komt men wel Vlamingen tegen
- eekhoorns vind je hier - zoals eerder vermeld - overal
- eekhoorns gaan hier overal op zoek naar eten
- eekhoorns vallen je dan ook voortdurend lastig om je eten te pikken
- eekhoorns zijn lieve beestjes, maar in volle inspanning zou je ze toch ook wel eens op een stamp trakteren
- we hebben heel wat exotische diersoorten mogen aanschouwen in de verbluffend mooie Canyon: tarantula's, bergschapen, condors, Duitsers in 't wild, herten/reeën/iets soortgelijks, muilezels en een berggeit, genaamd EnerGuy Coppens
- zoals reeds gezegd: de Grand Canyon is iets heel aparts en indrukwekkend moois. Op elk plaatsje waar je de rotsen gadeslaat, merk je wel weer nieuwe details op en de Canyon ziet er nooit twee keer dezelfde uit. De bonkige bergen bij zonsondergang vormen daarbij een orgelpunt.
- waw, dat was een wel héél serieuze alinea (het kàn!)

Uitwijden zouden we natuurlijk nog wel enkele uurtjes kunnen doen, maar er is zo veel, té veel, om op te noemen. We kunnen misschien nog vermelden dat we gisteravond bij een Mexicaan gaan eten zijn. De eindstand aldaar was Mexico - België: 1-0. De taco's, burito's en nacho's waren te sterk... *burps*

Vanmorgen zijn we dan dus vertrokken richting Moab. Onderweg ook nog enkele adembenemde (mwoehaha) vergezichten gezien, gepasseerd langs Monument Valley en aangekomen in het hotel oog in oog gestaan met een serial killer. De mens was wel vriendelijk, maar staat hier vannacht hoogstwaarschijnlijk met een kettingzaag en een gevilde eekhoorn voor onze deur. Hopelijk kunnen we dan weder rekenen op de alomtegenwoordige hulp van onze goede vriend Johnny Laredo, die nog steeds met ons meereist.

Johnny stelt het goed, is een heel trouwe vriend geworden die niet alleen altijd op ons wacht, maar ons ook naar plaatsen brengt die we anders hoogstwaarschijnlijk nooit gevonden zouden hebben. De mens zelf heeft weinig woorden nodig om zich uit te drukken, vaak beperkt hij zich tot iets dat op "pwoot pwoot" gelijkt, wat waarschijnlijk iets typisch Mexicaans of zo is.

Morgen - als we nog in leven zijn tenminste - gaan we hier de buurt verkennen, enkele parkjes onveilig gaan maken, enz. Als de internetconnectie ons genegen is en er geen al té krachtige wind staat, plegen we morgenavond dan ook een nieuw hoofdstukje op deze blog.

Een prettige dag gewenst alvast, wij kruipen hier dra onder de wol en recupereren verder van de Amerikaanse haute cuisine en stijve ledematen (de kuiten en zo! van het wandelen!).

Natte kussen!

P.S.: vooral voor de mensen van Dilbeek en omstreken: proficiat met de fiere West-Vlaamse leider in 1e klasse!
P.S. 2: even reclame maken: EnerGuy Coppens - Even Glows In The Dark
P.S. 3: Cin, merci voor de tips, fikt onze auto niet, dan steken we er wel ene van een Duitser of zo in gang! ;)
P.S. 4: Ma, gelijk Liesbet en Mia hier al de hele reis lang zitten te zeggen: "'t is ier schwoone wi!" - Inderdaad, iédereen probeert hier West-Vlaams te spreken... Ma, ze pesten mij, snif snif.

Lievelingen!, anderen,

Na een autorit van ettelijke uren zijn we aangekomen in de Grand Canyon. Het hotel is gewoonweg fantastisch, met o.a. een badkamer zo groot als ons appartementje in Leuven. Altijd al gedacht dat Leuven duurder is dan de gemiddelde Amerikaanse grootstad!

Vandaag dus niet zo veel te vertellen, aangezien we on the road waren. Wel al heel wat mooie natuurprentjes geschoten, 24 Indianen overreden (Guy/Gui/Gie hanteerde het stuurwiel daarbij in ware cowboy-stijl) en even de sfeer opgesnoven op een ontmoetingsplaats voor eenzame truckers. Die laatsten hebben er bovendien voor gezorgd dat wel al veel Grand Camions gezien hebben op weg naar de Grand Canyon. We zijn weer grappig vandaag.

Morgen zullen we jullie dus waarschijnlijk meer kunnen vertellen. Om het wachten en smachten echter al wat te verzachten is het ondergetekende eindelijk gelukt bewegende beeldjes op de blog te krijgen. Het resultaat mag er zijn, het feit dat de reporter daardoor 2 uur minder kan slapen dan de anderen zal zich morgen wreken in des Amerika's natuurwoestenij. Misschien wordt hij in een moment van onoplettendheid wel aangevallen door een beer! Of nog erger: misschien wordt hij gevangen door de neven van de 24 overreden Indianen en wordt hij op de tonen van "Apache" van The Shadows tot object van hun excessieve vruchtbaarheidsrituelen!

... stay tuned dus om het vervolg van deze ongelooflijk spannende queeste morgen op dit ondingetje te kunnen lezen!

P.S.: "greetz to everyone there in Belgium", dixit Johnny Laredo
P.S. 2: "Het doet deugd nog eens een West-Vlaamse leider in 1e klasse te hebben!", dixit Guy/Gie/Gui. De mens blijft verbazen...

... en toen kwam er een Indiaan met een lange f***t en het vertelselken van vandaag was alweder uit!

smak smak