Ambras over de Plas!

Ellow!

Inderdaad, het was reeds anderhalve à twee dagen geleden dat we nog een teken van leven gegeven hadden, maar zie: hier zijn we weder met enkele fantastische nieuwsflashen vanuit de verre Steets!

Enkele uurtjes geleden zijn we aangekomen in Moab, temidden de wildernis, de losgeslagen lunatics en andere bedreigde diersoorten. Vanmorgen hebben we immers de Grand Canyon uitgewuifd, na twee behoorlijk actieve dagen. Wat bedoelen we met "behoorlijk actief"?

Ewel, zoals de titel wel al kan verraden heeft Guy/Gie/Gui de voorbije dagen behoorlijk van jetje gegeven temidden het gebergte. De eerste (volledige) dag in de Canyon viel dat allemaal nog reuze mee, maar gisteren ontbond hij zijn duivels op weg naar de Colorado River. Als den Amerikaander zegt dat men de Bright Angel Trail beter niet op één dag heen en weer doet, dan zegt EnerGuy Coppens gezwind "niet met mij". Gevolg: uw reporter wil ook eens de stoere afhangen en gaat dan 's morgensvroeg mee op pad met de berggeit.

Aangezien we op een dikke 2000 m hoogte zaten, moesten we natuurlijk eerst naar benêe wandelen - in EnerGuy's jargon: "lopen". De 12.4 km legde hij zo af in ca. 2.30 u. Uw reporter was gevolgd tot op een zucht van de rivier, maar na onderling overrijp beraad, werd besloten dat die laatste al best weer begon te klimmen, dit uit voorzorg om zeker op tijd "thuis" te geraken en omdat er toch wel sprake was van een zeker conditioneel verschil.

Al goed en wel, maar de verwittigingen van den Amerikaander bleken achteraf ferme scheten in nog fermere flessen. Stijn (ofte "ik") was tegen 13u15 alweder boven - nog net op tijd voor de zonsondergang van 17u35 -, EnerGuy Coppens kwam rond een uur of 3 aan, na onderweg ook nog een omweg gemaakt te hebben.

En wat deed het vrouwelijk deel van het gezelschap ondertussen? Naast het kerven in oeroude Canyon-stenen en het verbroederen met alle volkeren des werelds, hadden zij besloten naar het Platform Point af te zakken, door en weer/op en neer (in omgekeerde volgorde) toch ook algauw een dikke 15 km. In ware Amazonestijl liepen zij als moede hindes den berg af ende weer op om ook rond 14u30 weer voet aan wal te zetten.

Wat zijn de conclusies die we na deze tocht kunnen trekken?
- naar Amerikaanse normen, verkeren wij allevier in bloedvorm, EnerGuy Coppens kan zich zelfs kandidaat stellen voor de eerstvolgende Olympische trials
- den Amerikaander kan ferm overdrijven, in alles welteverstaan
- overal waar men komt ter wereld, komt men wel Vlamingen tegen
- eekhoorns vind je hier - zoals eerder vermeld - overal
- eekhoorns gaan hier overal op zoek naar eten
- eekhoorns vallen je dan ook voortdurend lastig om je eten te pikken
- eekhoorns zijn lieve beestjes, maar in volle inspanning zou je ze toch ook wel eens op een stamp trakteren
- we hebben heel wat exotische diersoorten mogen aanschouwen in de verbluffend mooie Canyon: tarantula's, bergschapen, condors, Duitsers in 't wild, herten/reeën/iets soortgelijks, muilezels en een berggeit, genaamd EnerGuy Coppens
- zoals reeds gezegd: de Grand Canyon is iets heel aparts en indrukwekkend moois. Op elk plaatsje waar je de rotsen gadeslaat, merk je wel weer nieuwe details op en de Canyon ziet er nooit twee keer dezelfde uit. De bonkige bergen bij zonsondergang vormen daarbij een orgelpunt.
- waw, dat was een wel héél serieuze alinea (het kàn!)

Uitwijden zouden we natuurlijk nog wel enkele uurtjes kunnen doen, maar er is zo veel, té veel, om op te noemen. We kunnen misschien nog vermelden dat we gisteravond bij een Mexicaan gaan eten zijn. De eindstand aldaar was Mexico - België: 1-0. De taco's, burito's en nacho's waren te sterk... *burps*

Vanmorgen zijn we dan dus vertrokken richting Moab. Onderweg ook nog enkele adembenemde (mwoehaha) vergezichten gezien, gepasseerd langs Monument Valley en aangekomen in het hotel oog in oog gestaan met een serial killer. De mens was wel vriendelijk, maar staat hier vannacht hoogstwaarschijnlijk met een kettingzaag en een gevilde eekhoorn voor onze deur. Hopelijk kunnen we dan weder rekenen op de alomtegenwoordige hulp van onze goede vriend Johnny Laredo, die nog steeds met ons meereist.

Johnny stelt het goed, is een heel trouwe vriend geworden die niet alleen altijd op ons wacht, maar ons ook naar plaatsen brengt die we anders hoogstwaarschijnlijk nooit gevonden zouden hebben. De mens zelf heeft weinig woorden nodig om zich uit te drukken, vaak beperkt hij zich tot iets dat op "pwoot pwoot" gelijkt, wat waarschijnlijk iets typisch Mexicaans of zo is.

Morgen - als we nog in leven zijn tenminste - gaan we hier de buurt verkennen, enkele parkjes onveilig gaan maken, enz. Als de internetconnectie ons genegen is en er geen al té krachtige wind staat, plegen we morgenavond dan ook een nieuw hoofdstukje op deze blog.

Een prettige dag gewenst alvast, wij kruipen hier dra onder de wol en recupereren verder van de Amerikaanse haute cuisine en stijve ledematen (de kuiten en zo! van het wandelen!).

Natte kussen!

P.S.: vooral voor de mensen van Dilbeek en omstreken: proficiat met de fiere West-Vlaamse leider in 1e klasse!
P.S. 2: even reclame maken: EnerGuy Coppens - Even Glows In The Dark
P.S. 3: Cin, merci voor de tips, fikt onze auto niet, dan steken we er wel ene van een Duitser of zo in gang! ;)
P.S. 4: Ma, gelijk Liesbet en Mia hier al de hele reis lang zitten te zeggen: "'t is ier schwoone wi!" - Inderdaad, iédereen probeert hier West-Vlaams te spreken... Ma, ze pesten mij, snif snif.