Ambras over de Plas!

Avond,



Zoals eerder gezegd, zijn we dus op onze laatste bestemming beland, San Francisco. Deze middag waren we hier aangekomen, nadat we uit het prachtige Yosemite Valley waren vertrokken.



In Yosemite hadden we gelukkig de weergoden aan onze zijde, waardoor we het park goed genoeg konden gaan verkennen. De omgeving was adembenemend, de tocht soms hachelijk. Vooral toen we ons bij schemerdonker in een bos vol - onzichtbare - beren bevonden, brak bij Mia het angstzweet uit. Tot overmaat van ramp besloot Guy/Gui/Gie dan nog eens cavalier seul te gaan spelen. Gelukkig overleefden we het allemaal; 4 Hollanders waren minder fortuinlijk. De eerlijkheid gebiedt ons echter te zeggen dat zij het zelf gezocht hadden.



Als Yosemite op vlak van weer goed meeviel, was Mammoth Lakes een ander paar mouwen: zoals verwacht lag er daar een dik sneeuwtapijt en waren verschillende passen afgesloten. Resultaat: een rit die normaal gezien drie uur moest duren, was er nu zeven lang. Nog een geluk dat men zo onderweg vier keer een cd van Abba kan beluisteren.

Mammoth Lakes zagen we dus in de sneeuw, waardoor we zowat alle weercondities die er bestaan ervaren hebben in de States. De dag ervoor hadden we immers regen gehad in Death Valley, iets wat daar slechts vijf dagen per jaar voorvalt. Een mens zou voor minder denken dat het aan hem/haar ligt...



Maar nu zijn we dus in Frisco en lacht het zonnetje ons weder toe! In een buurt vol marginalen is het bovendien fijn toeven! De marginalen hebben we deze namiddag echter gelaten voor wat ze zijn en we zijn de stad ingetrokken. Frisco wordt de meest Europese stad van de States genoemd en dat kunnen we wel beamen, hoewel typische Amerikaanse trekjes natuurlijk nooit veraf zijn.

De voorbije uren hebben we ons vooral beziggehouden met het doorkruisen van de stad met de cable car. Op en af, van zuid naar noord, van noord naar zuid en wederom changer! Onderweg hebben we natuurlijk wel nog enkele educatievere acties ondernomen, zoals een bezoekje aan Lombard street, waar we van links naar rechts gingen en van rechts naar links en nog eens changer!
Daarnaast hebben we natuurlijk ook als razenden kiekjes genomen van o.a. Fisherman's Wharf, Civic Center, de City Hall, Union Square en een kathedraal voor yoga-beoefenaars met Barry-White-stemmen. Daar niet ver vandaan dan nog eens het kind afgehangen en toertjes zitten lopen in een labyrint dat er eigenlijk geen is.
De innerlijke mens dient natuurlijk ook gesterkt te worden! En zoals u reeds kunt raden - en hierbij richten we ons voornamelijk naar de genaamden Ann, tante en Luc, nonkel - zijn we eens McCormick's gaan testen. Gui/Guy/Gie was er zo zwaar van onder de indruk dat hij meteen begon te poseren voor de camera toen hij daar aan tafel zat. De andere drie genoten ingetogen van een lapje vis.

Als afsluiter wou het ouderpaar het nog eens zwaar in de drank smijten, wat dan ook geschiedde in een cafe dat genoemd is naar uilen, maar waar er allesbehalve uilen te zien zijn. De ontgoocheling werd daarom weggespoeld met geestrijk vocht.

... en zo zitten we hier weder eenzaam voor een lichtbak berichtjes te tikken voor het thuisfront dat wij zaterdagmorgen (Belgische tijd) terug zullen zien, alwaar wij rond 7u30 zullen crashen op Zaventemse bodem.

Maar voor we hier de aftocht blazen, gaan we morgen eerst nog wat boefje gaan spelen in Alcatraz en daarna de beentjes strekken op de fiets. Guy/Gie/Gui zal daarna waarschijnlijk nog eens willen flipperen in het hotel, zoals hij daarstraks reeds deed. Straks krijgen we hier nog tegen onze tanden van een plaatselijke hotel-gang die door het oorverdovende lawaai van dat machine uit een voortijdig winterslaapje gewekt werd...

Zucht... waar doet een mens daar toch mee?!